Om dat te begrijpen moeten we eerst terug naar inflatie.

Wanneer prijzen structureel te snel stijgen, verliest geld koopkracht. Centrale banken proberen dat proces af te remmen door de beleidsrente te verhogen.

Lenen wordt duurder, sparen aantrekkelijker en bedrijven en gezinnen worden voorzichtiger met investeringen en consumptie. Op die manier probeert een centrale bank de vraag af te remmen en uiteindelijk de inflatie opnieuw onder controle te krijgen.

Maar vandaag speelt méér dan inflatie alleen.

Vooral bij langlopende obligaties speelt ook de reële rente een steeds grotere rol. Dat is, vereenvoudigd, de rentevergoeding na aftrek van de verwachte inflatie.

Dit is misschien wel het belangrijkste principe dat iedere obligatiebelegger moet begrijpen:

Rente en obligatiekoersen bewegen in tegengestelde richting.

Stel dat u vandaag een obligatie bezit die jaarlijks 2% rente uitkeert.
Morgen stijgt de marktrente en kunnen nieuwe, vergelijkbare obligaties worden gekocht met een rente van 4%.
Waarom zou een belegger dan nog dezelfde prijs betalen voor uw obligatie die slechts 2% uitkeert?
Het antwoord is eenvoudig: dat zal hij niet doen.

De prijs van uw bestaande obligatie moet dalen totdat het totale verwachte rendement voldoende aantrekkelijk wordt tegenover de nieuwe obligaties op de markt.

Daarom zien we bij stijgende rente koersdalingen op bestaande obligaties.
Het omgekeerde geldt uiteraard ook. Wanneer de rente daalt, worden bestaande obligaties met een hogere coupon interessanter en kan hun marktwaarde stijgen.

Hier komt rentegevoeligheid, of duration, in beeld.

Hoe langer een obligatie nog loopt en hoe groter haar rentegevoeligheid, hoe sterker de koers doorgaans reageert op een rentebeweging.

Een portefeuille met een rentegevoeligheid van bijvoorbeeld 5 zal bij een rentestijging van 1 procentpunt ruwweg een negatieve koersimpact van ongeveer 5% ondervinden. Een portefeuille met een rentegevoeligheid van 2,5 reageert in dezelfde vereenvoudigde berekening ongeveer half zo sterk.

Hier zit de interessante paradox.

Een rentestijging veroorzaakt op korte termijn mogelijk koersverlies op bestaande obligaties. Maar daarna kan het vrijgekomen of nieuw geïnvesteerde kapitaal worden belegd tegen hogere rendementen.

En precies daar verandert het perspectief.

Na jaren van uitzonderlijk lage en zelfs negatieve Europese rentes kunnen defensieve beleggers vandaag opnieuw rendementen vastleggen op obligaties die veel interessanter zijn dan enkele jaren geleden.

Een hogere rente maakt obligaties dus niet minder interessant. Integendeel: ze kan het toekomstige rendement juist aantrekkelijker maken.

De timing en de manier waarop u die rentegevoeligheid opbouwt, blijven evenwel essentieel.

Een rente van 4% klinkt aantrekkelijk. Maar wanneer de inflatie 3% bedraagt, groeit uw koopkracht uiteraard veel minder sterk dan die 4% doet vermoeden.

Daarom moeten beleggers onderscheid maken tussen:

Nominaal rendement: wat u op papier ontvangt,
en
Reëel rendement: wat daarvan overblijft na rekening te houden met inflatie.

Dat is uiteindelijk wat telt.

Het doel van vermogensbeheer is niet alleen om uw vermogen in euro's te laten groeien. Het gaat er ook om de koopkracht van dat vermogen op lange termijn te beschermen.

Bij Connect zien we obligaties niet simpelweg als "een bijkomende vorm van beleggen binnen uw portefeuille.” Onze visie is daarin heel uitgesproken: obligaties zijn er niet om de rente te voorspellen, wel om uw portefeuille strategisch te positioneren in functie van uw levensfase en vooropgestelde doelen. Vanaf dag 1 hebben wij obligaties ingepast binnen het groter geheel in functie van stabiliteit en veiligheid. We kiezen daarom steeds voor een laag muntrisico, hoge kredietwaardigheid en korte looptijden.

Rente, inflatie en obligatiekoersen zullen blijven bewegen. Onze taak als vermogensplanner is die bewegingen niet na te jagen, maar ervoor te zorgen dat elk onderdeel van uw portefeuille een duidelijke functie heeft binnen het grotere geheel.