Wat is er aan de hand met China?

Vanuit beleggersperspectief lijkt het land namelijk wel in vuur en vlam te staan.
Waar zowat alle westerse beurzen groen kleuren dit jaar noteert de tweede grootste economie ter wereld zowaar met verliescijfers..

De overheid grijpt in.

Sinds midden februari is een verkoopgolf op gang gekomen waarbij honderden miljarden aan aandelengeld onttrokken werd aan de Chinese aandelenmarkt en er een ware geldstroom op gang is gekomen van Oost naar West.

Oorzaak hiervan is de grote ongerustheid die er heerst bij beleggers omtrent de diverse maatregelen die recent genomen werden door de Chinese overheid om de macht van grote bedrijven in te perken. Het bekendste voorbeeld is de beursgang van Alibaba’s dochteronderneming Ant Financial die eind vorig jaar op het laatste moment door de Chinese toezichthouder werd tegengehouden. 
Later kreeg het bedrijf er nog een boete van 2,3 miljard euro bovenop voor monopoliepraktijken.

Na allerhande beperkingen op te leggen aan grote techbedijven heeft Bejing zijn pijlen gericht op de private onderwijsbedrijven. Zo heeft de Chinese overheid bepaald dat bedrijven gericht op educatie niet langer winst mogen maken en het bovendien verboden is om nog kapitaal op te halen via de aandelenmarkt. Na de bekendmaking daalde de koers van het Chinese aandeel ‘New Oriental Education and Technology’ van 154,10 naar 14,08. Noem het gerust een onteigening!

Verschil in aanpak. 

Eén ding is duidelijk… China is het Westen niet! In de afgelopen 20 jaar is de Chinese economie zowat maal 5 gegaan. Dit betekent een stijgende welvaart. Die welvaart wil men gespreid zien over de volledige bevolking. Het land wordt geleid door Xi Jinping en zijn communistische partij. Hierdoor krijg je een boeiende mix tussen kapitalisme en communisme. China is ervan overtuigd dat sociale rust voortvloeit uit economische rust.
Het overheidsapparaat streeft naar een verdeling van rijkdom. Aan machtige (en kritische) miljardairs zoals Jack Ma heeft men dus duidelijk geen boodschap.

De Chinese overheid heeft alvast laten zien wie de baas is en dat ze durven ingrijpen, iets wat we in het Westen helemaal niet gewoon zijn..

Samengevat zou je de verschillen tussen China en het Westen als volgt kunnen formuleren:

- In Europa beginnen we met reguleren waardoor er nog weinig ondernemingszin is om te innoveren;
- In China stimuleert men het innoveren en vervolgens gaat men reguleren;
- In Amerika tot slot begint men eveneens met innoveren om vervolgens niet over te gaan tot reguleren.

De vrije aanpak in Amerika kan er op die manier voor zorgen dat de concurrentiekracht en dus ook de zin om te innoveren op termijn wordt afgeremd.
Zo bezit Facebook op dit moment 4 van de grootste social media platforms van Amerika.
Daarnaast is de kans ook klein dat er morgen een ondernemer met het idee komt om de concurrentie aan te gaan met Amazon die ondertussen zijn status verworven heeft van ongenaakbaarheid.

Wie de beste strategie hanteert op lange termijn…dat zal moeten blijken.

De belegger.

Op korte termijn reageren beleggers duidelijk negatief op alle Chinese bemoeienissen van bovenaf. Logisch!
Beleggers houden niet van onzekerheid en die is er zeker wel op dit moment in China. Zo is het niet duidelijk of er nog nieuwe maatregelen zullen komen en welke gevolgen deze kunnen hebben op de beursgenoteerde bedrijven?

Eindigen doen we met de enorme tweestrijd die vervat zit in het ganse verhaal: 

Enerzijds is wat China doet goed voor het bewaken van de concurrentieslag binnen hun economische markt. Dit komt uiteindelijk de consument ten goede die een kwalitatieve keuze wil tegen een zo laag mogelijke prijs.
Een belegger daarentegen wil een bedrijf dat zoveel mogelijk winst maakt, want dat verhoogt zijn aandelenwaarde. Die wilt dus eigenlijk een bedrijf dat zoveel mogelijk winst maakt en dus géén last heeft van concurrentie… zeg maar een monopolie!

 

Redactie: Mathias Mortier (Connect) 

 

 

 

Related Articles